Poetin, Oekraïne en een Great Reset. Waar ben je bereid voor te vechten?

De coronacrisis ligt nog niet achter ons en nu worden we geconfronteerd met oorlog in Oekraïne. Een eerder geplaatst bericht in het Reformatorisch Dagblad, over de ‘bereidheid’ van Poetin om te willen praten over ‘diplomatieke oplossingen’, was voor sommige christenen voldoende voer om onze 'westerse leiders' weer eens te bashen. Een dag later werd dit overigens ten dele gerectificeerd - complimenten hiervoor - vanwege de Russische inval in Oekraïne. De geest was echter uit de fles. Alweer.    

Een nieuw virus
Volgens de schrijver van een post op Facebook - die zowel kritiek als bijval kreeg - zouden onze Nederlandse en andere westerse politici de situatie in Oekraïne aangrijpen om hun eigen ‘duistere agenda’ uit te kunnen voeren. Mocht de ‘tot diplomatieke oplossingen bereid zijnde Poetin’ geen oorlog beginnen, dan zouden - aldus de auteur - onze leiders wel voor een nieuw virus zorgen. Of voor een cyberattack, beurscrash of het einde van de dollar. ‘Maar’ - scheef hij er nog bij - ‘het blijft natuurlijk gissen’. Precies! Gissen. Speculeren. Dat zagen we binnen 24 uur na de post. Waarom doe je dat? Publiekelijk gissen en op die manier heftige reacties uitlokken.

Stijgende gasprijzen
Waarom schrijf je dit soort onheilspellende berichten? Een lans breken voor de ‘vredelievende’ Poetin en de schuld van de situatie in Oekraïne in de schoenen van westerse politici schuiven? Wat los je hiermee op? Wat bereik je hiermee? Waar maak je je nu precies druk om? Er werd iets geschreven over een ‘financiële reset’ en stijgende gasprijzen, die vooral óns zullen treffen vanwege ‘belachelijk aangekondigde sancties’. Hopelijk zijn zorgen om de portemonnee niet de drijvende kracht achter dit soort berichten.

Oorlog als afleider
Hoe dan ook: door op deze manier te speculeren, te gissen en te schrijven dat oorlog een ‘fantastische afleider’ is om ‘ons de andere kant op te laten kijken’. Door te suggereren dat onze westerse politici de ware schuldigen zijn. Door allerhande angsten en meningsverschillen die er in de samenleving - en ook of misschien vooral in christelijk Nederland - leven aan te wakkeren, werk je de polarisatie nóg verder in de hand. De reacties op het betreffende bericht spreken dan ook voor zich. Wat willen we hier nu mee bereiken?

Oplossingen in plaats van angst zaaien
Okay. Tot zover. Niet persoonlijk bedoeld. Maar alsjeblieft, kom met oplossingen in plaats van suggestief angst- of op z’n minst grote ongerustheid te zaaien. Want stel dát er een ‘financiële reset’ komt. Stel dát er vervolging komt. Stel dát al die speculaties uit zouden komen. Wat wil je dan? Maar ook: stel dat ze niet uitkomen. Wat dan? In beide gevallen: we hebben niets aan (verdere) verdeeldheid, we hebben niets aan (verder) aangewakkerde angsten en stellingnames. Kunnen we daar - alsjeblieft, het is een repeterende oproep geworden inmiddels - nu mee stoppen?

Liefhebben?
Wat we kunnen doen? Elkaar proberen te vinden, als volgelingen van Jezus. Ongeacht onze eigen mening, ongeacht ons eigen wereldbeeld, ongeacht onze eigen visie op de (nabije) toekomst. We streven met elkaar een hoger doel na, toch? Samen Zijn licht laten schijnen. Jezus zichtbaar maken. Kunnen we samen laten zien wat we écht bedoelen als we zoveel praten over liefhebben? Voor de mensen in onze eigen omgeving, voor Nederland, voor de bevolking van Oekraïne en ook voor de bevolking van Rusland.

Verdere verdeeldheid
Voor de goede orde: ook ik zit niet te wachten op nog verder stijgende gasprijzen. Maar waar ik nog veel minder op zit te wachten is op nóg verdere verdeeldheid.

Waarvoor ben je bereid te vechten
‘What are you going to fight for? And against whom?’ vroeg de Oekraïense presidentZelensky in zijn toespraak tot het Russische volk nadat de Russen kort daarvoor Oekraïne waren binnengevallen. Waar zijn wij bereid voor te ‘vechten’? En waartegen ‘vechten’ we? Mag liefhebben ons iets kosten? Mag eenheid ons iets kosten? Zijn we bereid om samen op te trekken, ook al zijn we het niet over alles eens? Zijn we bereid onze eigen meningen opzij te zetten wanneer dat in een groter belang is? Om toch vooral niet tegen elkaar te ‘vechten’ in pogingen ons eigen gelijk te halen.     

Eendrachtig
In Handelingen 4 lezen we dat ‘de mensen die het geloof hadden aanvaard eendrachtig samenleefden’. Om persoonlijk bezit maakten zij zich blijkbaar niet heel erg druk. Wat ze wel deden: met grote kracht getuigen, ervoor zorgend dat niemand enig gebrek leed. Wow! Kunnen we zo met elkaar en met de wereld proberen om te gaan?

Kleding doet ertoe
Laten we ons kleden in liefde mensen, ‘dat is de band die tot een volmaakte eenheid maakt’ (Kolossenzen 3). Ongeacht onze angsten, ongeacht onze bange vermoedens of eigen meningen. En kleding doet ertoe, wordt gezien door anderen. Mag dit dan gezien worden door de mensen in onze omgeving, ook op onze sociale media. Mag dit dan gezien worden door de wereld?

Liefde zichtbaar maken
Beter laten we onze liefde zien; voor elkaar, voor anderen, voor ons land, voor Oekraïne en zelfs voor wie we op dit moment zien als onze ‘vijanden’. Laten we alsjeblieft op deze manier iets van de liefde van Jezus proberen zichtbaar te maken. Makkelijk? Nee! Het waard voor te vechten? Ja!  

Hans Borghuis
www.hansborghuis.nl

Persoonlijke noot
Ik heb het voorrecht om in veel verschillende kerken en denominaties te komen. Door op zondag voor te gaan en met mensen te spreken en regelmatig ook door langer met een gemeente op te mogen trekken. Ook met voorgangers, oudsten, organisaties, studentenverenigingen, vrouwenverenigingen en andere groepen in christelijk Nederland.

Waarom ik dit hier vertel; omdat ik op veel van deze plekken de verhalen hoor, over wat de afgelopen jaren teweeg hebben gebracht. Verhalen over verdeeldheid, over mensen die hun eigen weg zijn gegaan, over onenigheid die is ontstaan. Dit trekt diepe sporen in kerken, groepen en in de persoonlijke levens van mensen. Het veroorzaakt pijn en verdriet en soms is geen enkel gesprek meer mogelijk. Dit raakt me, omdat ik de pijn zie van mensen die beschadigd zijn. Omdat ik het verdriet zie van mensen die anderen - soms goede vrienden of gemeenteleden - zijn kwijtgeraakt, Omdat ik zie wat al die discussie en verdeeldheid in kerken doet, wat het veroorzaakt in levens van mensen.

Maar ook omdat ik de reactie van mensen buiten de kerk, buiten de christelijke gemeenschap hoor. Omdat niet christelijke vrienden me hierop aanspreken en vragen hoe het zit. Het raakt me omdat ik ervan overtuigd ben dat we als christenen zijn geroepen om 'licht te zijn', om lief te hebben, om brengers van vrede en leven te zijn, om Jezus zichtbaar te maken, om innig met elkaar mee te leven, om te zegenen, om eensgezind te zijn, om te werken aan eenheid in plaats van verdeeldheid te veroorzaken. Op welke manier ook.

Dat is de reden dat ik dit schrijf, dat ik bij herhaling dit soort oproepen doe. Niet om met een vingertje te wijzen, niet omdat ik de illusie heb het er zelf beter af te brengen. Wel omdat het me raakt, omdat ik bang ben dat we er een rommeltje van hebben gemaakt. Niet omdat ik denk beter te zijn, het zelf beter te doen of enige wijsheid in pacht te hebben. Wel omdat ik denk, ervan overtuigd ben dat we het samen anders kunnen doen.

Het is nooit te laat! Mijn hoop, wens en gebed is dat we echt samen kunnen gaan optrekken. Door over onze meningen, onze verdeeldheid en ook onze angsten heen te stappen. In al die kerken en al die denominaties waar ik kom, proef ik eenzelfde verlangen en ontdek ik steeds meer en meer dat de verschillen er niet zoveel toe doen. Er is veel, heel veel dat ons samenbindt, veel waar we samen voor kunnen gaan, in de opdracht die we met elkaar hebben. Oprecht liefhebben, vrede en leven brengen, innig met elkaar meeleven, ons bekommeren om de nood van anderen en - voor zover het in onze macht ligt - met alle mensen in vrede te leven.

Het is mijn hoop, wens en gebed dat we zo relevant kunnen zijn, het verschil kunnen maken. Voor Nederland, voor de wereld, op dit moment speciaal voor Oekraïne en ook voor al die mensen op deze wereld voor wie het de dagelijkse realiteit is dat ze beperkt worden in hun vrijheden en mogelijkheden.

Lees ook:
> Kunnen we nu even stoppen met moddergooien?!
> Kerk in Italië
> Toeren voor eenheid met Jildou Bakker

> Abramo Patti en Hans Borghuis over kerk zijn in Italië (Groot Nieuws Radio)
> Stoptober! (Nederlands Dagblad)