Volgen wij dit voorbeeld van Jezus?

Het was weer een week vol mooie ontmoetingen! Warme contacten met mooie mensen, goede connecties met organisaties en kerken, een tof vrouwenevenement. Weer met veel mensen kunnen spreken ook over wat we als De Haven doen.

Vaak zijn mensen geschokt als ik vertel over de wereld van de prostitutie, over de aantallen vrouwen - en soms ook mannen - die hierin werken. De vele verhalen die we uit de eerste hand kunnen vertellen over hoe deze vrouwen in de prostitutie terechtkomen, over hoe hun levens er soms uitzien. Regelmatig hoor ik: ‘nooit geweten’, ‘nooit over nagedacht’, ‘ik had hier echt geen benul van’ of ‘ik zit vol verbazing naar je te luisteren’. Vooropgesteld: ik neem dit niemand kwalijk en wist het zelf ook niet, totdat ik met deze wereld in aanraking kwam.

Mooi om te zien is dat veel mensen onmiddellijk gaan nadenken over wat er gedaan zou kunnen worden aan het onrecht in deze sector. ‘Bizar, waarom wordt het niet verboden, ‘die mannen moeten worden aangepakt’. Anderen reageren meer gelaten: ‘tja, het is nu eenmaal het oudste beroep ter wereld en het zal altijd wel blijven bestaan’. Of: ‘het is misschien maar goed dat dit er is, anders zouden er veel meer verkrachtingen zijn’.

Het oudste beroep - als je het al een beroep zou willen noemen - ter wereld is het in elk geval niet, jagers waren er bijvoorbeeld toch echt eerder. Maar goed, waar het om gaat: stel dat prostitutie inderdaad het oudste beroep ter wereld zou zijn, is het dan legitiem om het onrecht dat hier plaatsvindt - en dan heb ik het over zaken als mensenhandel, slavernij, geweld, dwang, armoede - maar te laten voor wat het is? Datzelfde geldt voor het argument van de verkrachtingen, waar natuurlijk veel meer over te zeggen valt.

Wat me altijd opvalt - en evengoed op mezelf van toepassing is - is dat we er lang over kunnen praten, het er uitgebreid over kunnen hebben. Ik kan de verhalen van de vrouwen delen, vertellen en uitleggen wat er gebeurt, wat de achtergronden zijn. En voor de goede orde: ik ben ervan overtuigd dat dit nodig is, dat we deze verhalen vooral moeten blijven delen, we ons bewust moeten zijn van deze wereld en - veel meer - van de mensen waar we het hier over hebben. Maar aan het einde van de dag, het einde van de avond ga ik weer naar huis. Degene met wie ik een gesprek heb gehad gaat weer naar huis, de vrouwen, mannen of jongeren voor wie ik gesproken heb gaan weer naar huis. Het leven gaat verder, weer z’n normale gangetje, zoals we gewend zijn. En dat mag.

Maar, het leven van de vrouwen die - om welke reden ook - in de prostitutie werken gaat ook verder. Achter een raam, in een club of op een andere plek. En soms zijn de verschillen tussen hun levens en het leven van hen met of voor wie ik spreek, tussen hun leven en mijn leven, zo ontzettend groot. Maar tegelijk zijn er ook zoveel overeenkomsten! Iedereen wil graag liefde ontvangen, iedereen heeft andere mensen in zijn of haar leven nodig, iedereen heeft het nodig dat er af en toe iemand naar hem of haar omziet. Hoe ons leven er ook uitziet. En, sommige van de vrouwen zijn óók christen.

Denken wij - wanneer we verder gaan met ons leven - af en toe nog eens aan deze vrouwen, aan hun situaties, aan hun families. Zijn we bereid om aan hen te denken, voor hen te bidden, om misschien op de een of andere manier iets voor hen te betekenen? Jezus kijkt naar mensen, kijkt écht naar hen en ziet hen zoals ze zijn. Hij laat zich raken, is diep bewogen, lijdt met hen mee (Math. 9:36). Ook wij kunnen ervoor kiezen om dat te doen… of om dat niet te doen. Die keuze maken we zelf, altijd!

Laten we dit voorbeeld van Jezus volgen. Ons laten raken, ons laten bewegen. Laten we over de muren van ons eigen (misschien wel veilige en comfortabele) leven heen kijken, met de ogen van Hem, geïnspireerd door Zijn voorbeeld!

Hans Borghuis
www.stichtingdehaven.nl

> In de prostitutie voor je moeder of je kind? Dat moet je gewoon niet doen!
> Christen, én werkzaam in de prostitutie?!
> Prostitutie en gerechtigheid

Reageren? Dat kan via hans@hansborghuis.nl.